ساخت یک اجتماع برای بشریت: شروع از آسیا- اقیانوسیه(بخش نخست)

دسته: آسیا , آمریکا , اسلاید , اعلامیه ها , اقیانوسیه , پربیننده ترین مطالب , تحلیل‌ها و دیدگاه‌ها , رصد اندیشکده ها , گزارشات خبری
بدون دیدگاه
شنبه - ۲۱ بهمن ۱۳۹۶

 

ساخت یک اجتماع برای بشریت: شروع از آسیا- اقیانوسیه

نام نویسنده: وانگ جی‌سی، ژائو جیان‌وی،

 

ساخت یک اجتماع با آینده‌ی به اشتراک‌گذاشته‌شده برای بشریت: شروع از آسیا- اقیانوسیه

در نوزدهمین کنگره ملی حزب کمونیست چین، دبیر کل حزب، شی‌جین‌پینگ در مورد اینکه « مردم همه‌ی کشورها برای همکاری با هم در راستای ایجاد یک اجتماع با یک آینده‌ی مشترک برای بشریت و ایجاد یک جهان آزاد، جامع، تمیز و زیبا که از صلح پایدار، امنیت جهانی و رفاه مشترک برخوردار است» سخنرانی کرد.

یک اجتماع با یک آینده‌ی مشترک برای بشریت تنها می‌تواند محصول جهانی‌شدن بیشتر باشد. ساخت روند کلی توسعه‌ی انسانی و پوشش یک طرح کامل سیستماتیک تنها به سیاست، امنیت، اقتصاد، جامعه، فرهنگ و بوم‌شناسی محدود نمی‌شود. در شکل نهایی، اجتماع باید «قابل رویت[۱]» باشد، که آنهم یک چارچوب انسانی است که شامل همه‌ی مناطق، کشورها و جوامع روی کره ی زمین است. روند ساختن باید از اصل پیشرفت تدریجی و منظم، از کوچک به بزرگ، از آسان به سخت، از تخیل به عمل، و از ایده به موجودیت، حمایت کند. بزرگترین و تأثیرگذارترین سازمان جهانی در تاریخ بشر، سازمان ملل متحد است که تقریباً تمام کشورهای حاکم را شامل می‌شود. حال سوالی که به وجود می‌آید این است که آیا این اجتماع جدید باید بر اساس سازمان ملل متحد باشد یا باید چارچوبی جدید برای همکاری جهانی ساخته شود؟ این سوالی نیست که بتوان در مرحله‌ی فعلی به آن پاسخی داد. به هر حال، از تولید مفهوم تا ساختن وجودی، باید بر پایه‌ی یک سازمان منطقه‌ای یا نهاد چندجانبه‌ای که در محل قرار دارد، باشد.

ساختن این اجتماع، هم به عنوان یک هدف بلندمدت چین مطرح می‌باشد و هم مسئولیت غیر قابل انکار آن کشور می‌باشد. پیشنهاد این قضیه، تغییر قابل توجهی در روابط چین با جهان خارج و تفکر استراتژیک بین المللی آن کشور را نشان می‌دهد. با این حال، چنین اجتماعی از ناکجا آباد نمی‌آید، اما نیازمند تماس با چین، هدایت، هماهنگی و پیداکردن جای پای خود دارد. در مجمع سالانه در شهر بوآو در سال ۲۰۱۵، رئیس جمهور شی تأکید کرد که «در مواجهه با چشم‌اندازهای بین المللی و منطقه‌ای که سریع تغییر می‌کنند ما باید کل تصویر را ببینیم، روند زمان‌های ما را دنبال کنیم و به طور مشترک یک نظم منطقه‌ای که برای آسیا و جهان مطلوب‌تر است را ایجاد کنیم. ما باید از طریق تلاش‌های‌مان در جهت ساخت چنین اجتماعی برای آسیا، یک اجتماع از منافع مشترک برای همه‌ی بشریت را ترویج کنیم».

در نشست سران کشورهای عضو اَپک[۲] در سال بعد، رئیس جمهور شی بار دیگر تأکید کرد که «انگورهای شیرین ممکن است در همه‌ی جهات گسترش یابد، اما  همه‌ی آن‌ها از ریشه رشد می‌کنند. به طور مشابه، بدون توجه به سطح پیشرفت، چین با داشتن ریشه های خود در آسیا- اقیانوسیه، به توسعه و رونق خود ادامه می‌دهد». چین متعهد به توسعه‌ی صلح‌آمیز و استراتژی برد- برد است. همچنین چین در تلاش برای توسعه‌ی خود، بر روی ارتقای توسعه‌ی مشترک کشورهای آسیا- اقیانوسیه و ایجاد فرصت‌های بیشتر برای مردم در منطقه‌ی ما نیز کار خواهد کرد».

برای ساختن چنین اجتماعی، چین باید به وسیله‌ی همکاری با کشورهای همسایه برای ایجاد یک اجتماع آسیا- اقیانوسیه‌ای شروع کند و سپس تلاش‌های خود را برای ایجاد بنیانی در راستای یک اجتماع با یک آینده‌ی به اشتراک‌گذاشته‌شده برای بشریت گسترش دهد. باید گفت که دلایل متعددی برای این امر وجود دارد.

نخست، همانطور که خیز اقتصادی چین از آسیا- اقیانوسیه شروع شد، مهمترین نگرانی‌های امنیتی این کشور  نیز در آسیا- اقیانوسیه هستند. اصلاح و بازسازی چین در ابتدا مبتنی بر تجربه‌ی توسعه‌ی «چهار اژدهای کوچک شرق آسیا» و همچنین ژاپن متمرکز بود. پس از ان بود که روابط اقتصادی با سراسر آسیا- اقیانوسیه و کل جهان گسترش یافت. در سال ۲۰۱۶ میلادی، تجارت قاره‌ای چین با سایر بخش‌های آسیا- اقیانوسیه به میزان ۷.۵۸ درصد از کل تجارت جهانی آن کشور را تشکیل می‌داد. هشت تا از ۱۰ شریک عمده‌ی تجاری چین در منطقه‌ی آسیا- اقیانوسیه هستند.

باید گفت که صلح و ثبات در آسیا- اقیانوسیه برای وحدت ملی چین، تمامیت ارضی و امنیت محیطی این کشور مهم بود. به طور خاص، مسئله‌ی تایوان به وحدت ملی چین و دوباره‌جوان‌سازی ملی مهم است. همچنین مسئله‌ی هسته‌ای کره شمالی نیز مربوط به منافع امنیتی عمده‌ی چین می‌باشد. اگر شبه‌جزیر کره در جنگ و هرج و مرج فرو رود، چین هیچگاه به کناری نخواهد نشست. در حالی‌ که اختلافات منطقه‌ای و دریایی چین با چندین کشور همسایه همچنان حل‌نشده باقی مانده است، باید تلاش‌های برخی از کشورها و قدرت های مهم جهانی برای استفاده از این اختلاف‌ها به عنوان مانعی برای صعود چین، هشدار داده شود.

دوم، اهمیت آسیا- اقیانوسیه به طور مداوم در اقتصاد جهانی، امنیت بین‌الملل و حکمرانی جهانی در حال افزایش است. تا اواخر سال ۲۰۱۶ میلادی، ۴۷.۵۴ درصد از جمعیت جهان در منطقه‌ی آسیا- اقیانوسیه ساکن بودند. بر اساس برخی برآوردها، تا سال ۲۰۲۰ میلادی، منطقه‌ی آسیا- اقیانوسیه، دو‌ سوم تولید ناخالص جهانی و نیمی از تجارت جهانی را به خود اختصاص خواهد داد، که این امر نشان‌گر آن است که مرکزیت اقتصاد در حال ظهور این منطقه می‌باشد. همچنین گفته می‌شود که تا سال ۲۰۲۰ میلادی، سهم این منطقه از هزینه‌های نظامی جهان به احتمال زیاد به حدود سه چهارم خواهد رسید. لذا، جنگ‌های عمده یا درگیری‌های استراتژیک در این منطقه، می‌تواند فاجعه‌آمیز باشد. علاوه بر این، با توجه به اهمیت منطقه‌ی آسیا- اقیانوسیه، ساختن و تکمیل‌کردن مکانیسم‌های همکاری منطقه‌ای برای مسائلی مانند حکمرانی جهانی، مقابله با تهدیدات تروریسم و افرا‌گرایی، حفاظت از محیط زیست، حمایت از بهداشت عمومی ، و مبارزه با قاچاق مواد مخدر و مهاجرت غیر قانونی در این منطقه ضروری است.

سوم، در چند دهه‌ی گذشته، به ویژه پس از پایان جنگ سرد، ساز وکارهای همکاری منطقه‌ای در آسیا- اقیانوسیه و سازمان‌های نمایندگی‌شده توسط آسه‌آن، دستاوردهای بزرگی را به دست‌آورده‌اند. با این حال، هیچ مکانیزم همکاری منطقه‌ای در آسیا- اقیانوسیه قادر به درگیرشدن با طیف گسترده‌ای از مسائل امنیتی، اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و زیست‌محیطی نیست، و همچنین نمی‌تواند مسئولیت ایجاد ی اجتماع آسیا- اقیانوسیه‌ای با یک آینده‌ی به اشتراک‌گذاشته‌شده را بپذیرد. در این راستا، سازمان‌ها و مکانیسم‌های منطقه‌ای موجود، شامل آسه‌آن، شورای همکاری‌های امنیتی در آسیا- اقیانوسیه، نشست شرق آسیا، همکاری اقتصادی آسیا- اقیانوسیه، آسه‌آن به علاوه سه، کنفرانس همکاری و اقدامات اعتمادسازی در آسیا، سازمان همکاری شانگهای و غیره، همه محدودیت‌های خود را دارند، یا حوزه‌های خاصی را پوشش می‌دهند، یا فقط بر روی همکاری‌های اقتصادی و تجاری و یا مسائل سیاسی و امنیتی متمرکز هستند.

اتحادهای نظامی دوجانبه‌ا‌ی که میان ایالات متحده آمریکا با ژاپن، کره جنوبی و استرالیا ایجاد شده‌اند، نگرانی‌های امنیتی کشورهای خارج از سیستم امنیتی آمریکا را در نظر نگرفته‌اند، و مغایر با آرام‌کردن مسابقه‌ی تسلیحاتی در منطقه و کاهش بی‌اعتمادی استراتژیک بین چین و آمریکا در چنین شرایطی می‌باشد. در این ارتباط باید گفت که طراحی یک مکانیسم همکاری جامع و چندبعدی در آسیا- اقیانوسیه که شامل همه‌ی کشورهای منطقه باشد، پیش‌شرط لازم برای ساختن اجتماع آسیا- اقیانوسیه‌ای با یک آینده‌ی به اشتراک‌گذاشته‌شده است.

مهاتیر محمد، نخست‌وزیر مالزی، در اوایل دهه‌ی ۱۹۹۰، ایده‌ی ایجاد «انجمن اقتصادی آسیاسی شرقی» را مطرح کرد که به دلیل مخالفت ایالات متحده آمریکا به موفقیتی نرسید. در سال ۱۹۹۳ نیز رئیس جمهور کلینتون، تشکیل یک «اجتماع پاسیفیک جدید» را پیشنهاد کرد که در نهایت بی‌ثمر بود. در سال‌های اخیر، شماری از دولت‌مردان و متفکران با چشم‌انداز استراتژیک، ایده‌ی ایجاد یک ایجادکردن یه اجتماع در آسیا- اقیانوسیه را پیشنهاد یا مورد بحث قرار داده اند. به عنوان مثال، در ماه ژوئن سال ۲۰۰۸، کوین راد[۳]، نخست‌وزیر استرالیا در سخنرانی خود در مرکز جامعه‌ی آسیایی آسیا- استرالیا، ایده‌ی تأسیس «اجتماع آسیا- اقیانوسیه» را مطرح کرد. در سپتامبر ۲۰۰۹، نخست‌وزیر ژاپن، یوکیو هاتویاما[۴]، در دیدار با هوجین‌تائو، رئیس جمهور چین، ایده‌ی ساخت «اجتماع آسیای شرقی» را مطابق با اتحادیه‌ی اروپا مطرح کرد. این ایده موفق به کسب پشتیبانی لی‌کوان‌یو[۵] نخست‌وزیر پیشین سنگاپور شد، با ذکر این نکته که کوان‌یو معتقد بود که ایالات متحده آمریکا نیز در اجتماع آسیای شرقی گنجانده شود. در این راستا، هنری کیسینجر در کتاب خود در مورد چین، «مفهوم یک اجتماع پاسیفیکی را مطرح می‌کند که بر اساس آن ایالات متحده و چین بخشی از یک اقدام مشترک می‌شوند. اهداف مشترک- و توسعه‌ی آن‌ها- تا حدودی جایگزین ناامیدی استراتژیک خواهد شد».

 

http://en.iiss.pku.edu.cn/research/bulletin/2964.html

 

عنوان اندیشکده: موسسه ی مطالعات بین المللی و راهبردی دانشگاه پکن

ترجمه و خلاصه توسط گروه آسیا و اقیانوسیه  موسسه

مسئولیت کامل مطالب ارایه شده در بخش رصد اندیشکده های خارجی به عهده نویسنده یا نویسندگان آنها است و هدف موسسه صرفا آشنایی

[۱]. visible

[۲]. APEC

[۳].  Kevin Rudd

[۴]. Yukio Hatoyama

[۵]. Lee Kuan Yew


نوشته شده توسط:دکتر قاسمی - 474 مطلب
پرینت اشتراک گذاری در فیسبوک اشتراک گذاری در توییتر اشتراک گذاری در گوگل پلاس
بازدید: 350
برچسب ها:
دیدگاه ها